...so it shall be written

"Noli turbare circulos meos" ~ Legendary last words of Archimedes

Thursday, May 18, 2006

Rashomon

You have a Hero and a Villain(s), the villain wrongs the hero, the hero punishes the villain and along the way acquires a heroine and lives happily every after, that’s the premise of most of the normal movies. But life isn’t that “Black and White” and the much acclaimed Akira Kurosawa classic portrays this in a very abstract way. It also proves that “Beauty is only in the eye of the beholder”, but lets not go into that. On-the outset I had to say that this movie is not for the normal movie audience. It requires a tremendous interest and a lot of patience to finish the movie, but all movie buffs should watch it at least once. It’s not a pleasant movie nor the acting can be termed as superb, but the technique is unique and revolutionary for its days. A lot has been said and written about the movie, but here is my 2 cents worth.

The story is very simple, with only a few “facts”: a lady traveling with her husband was raped by a bandit and the husband is dead, these are the facts. The movie presents four different versions of the event thro’ the four people involved – the bandit, the lady, the dead husband’s ghost!! and the wood-cutter (who supposedly “finds” the body of the husband). Each seems to have their own agenda and pride to protect and so add their own twist to the base facts. The mastery of the movie is that it simply presents the four different versions, that’s it, the audience can believe whichever version they choose.

There are a lot of technical innovations in the movie, it was said that Kurosawa was the first director to turn his camera towards the Sun, we see it nowadays in a lot of movies and especially in song sequences. Also the audience are bought a lot up close to the events than in most cases, when the protagonists present their case, they present it to the audience and answer queries from the imaginary audience. Even though most of the movie happens in a flashback-inside-a-flashback mode, due to the simplicity of the story and the screenplay there is no confusion. The look and feel of the movie also reflects the mood of the characters – at the beginning its all gloomy and raining hard, to reflect the depressed state of the characters, but towards the end, the Sun is breaking thro’ the clouds to reflect the hope and new found purpose in life.

If you watch the movie on the DVD, make sure to watch the extra features, they are as interesting as the movie itself.

Apart from technical details, a movie that presents you with more questions than answers and makes the audience think at least for a couple of seconds is always a good movie.

Saturday, June 18, 2005

டேவிட் vs. கோலியத் :


இங்கிலாந்தில் நடைபெறும்
நாட்வெஸ்ட் கிரிக்கெட் தொடரில் பங்களாதஷுக்கும் ஆஸ்த்ரேலியாவிற்கும் இடையே நடைபெற்ற போட்டியில் பங்களாதேஷ் மொகமட் அஷ்ராபுல்லின் சதத்தின் உதவியுடன் ஆஸ்த்ரேலியாவைத் ( நடப்பு உலக சாம்பியன்) தோற்கடித்தது. ஆஸ்த்ரேலியா 249-5 , பங்களாதேஷ் 250-5.

Friday, April 15, 2005

யானைக்கும் அடி ....???:


இந்திய மொழிகளில் பொறி நுட்ப வளர்ச்சி ( Technology Development for Indian Languages ) திட்டத்தில் மூலமாக வெளியிடப்பட்ட தமிழ் மென்பொருட்களையும் , எழுத்துருக்களையும் பதிவிறக்கம் செய்ய , அவர்களின் வலைப்பக்கத்திற்கு போன பொழுது , கொட்டை எழுத்துக்களில் கண்ணில் பட்டது கீழே உள்ள அறிவிப்பு தான் :

On the occasion of Tamil New Year’s Day (15th April’2005) following products/tools are being released in public domain for use by masses.

மற்றபடி , மென்பொருட்களை உபயோகித்துப் பார்க்க இன்னமும் வேளை வரவில்லை. பதிவிறக்கம் செய்வதற்கான வலை முகவரி : http://ildc.in/GIST/htm/index.htm

Friday, February 04, 2005

இருபத்தி மூன்றாவது படி :


துறை சார்ந்த புனைக் கதைகள் தமிழில் மிகக் குறைவென்பது என் தனிப்பட்ட கருத்து. இங்கொன்று அங்கொன்றாக ஓரிரு படைப்புகள் இருக்கலாமே தவிர அதிகம் இல்லை(ஒருவேளை எனக்கு தெரியாமல் கூட இருக்கலாம்). துறை சார்ந்த புனைக் கதை என்பதில் ஒரு குறிப்பிட்ட துறையை கதையின் பின்புலமாக அமைத்து , கதைப் போக்கின் ஊடாக அத்துறை பற்றிய பல நுணுக்கங்களை தெரியப்படுத்துவதோடல்லாமல் , கதையின் அடிப்படை கருவும் (
plot!!!) அத்துறை சார்ந்தே இருத்தல் வேண்டும். திரு. சுஜாதாவின் கனேஷ் வசந்த் படைப்புகள் ஓரளவிர்க்கு இதை ஓட்டி அமைந்திருக்கும் வக்கீல்களும் அவர்கள் துறை சார்ந்த நிகழ்வுகளுமாக இருந்தாலும் இவை அனைத்தும் கதாபத்திரங்களை மையப்படுத்திய கதைகளே. அதே போல் சமீபத்தில் படித்த திரு. சித்ரனின் கதை ஓன்றில் விளப்பரத்துறை பற்றிய செய்திகள் காணப்பட்டாலும் அடிப்படையில் அது காதலைப் பற்றி பேசும் கதை.

நான் படித்த வரையில் ஆங்கிலத்தில் துறை சார்ந்த புனைக் கதைகள் அதிகம். பரவலாக அறியப்பட்ட ஜான் க்ரிஷம் (சட்டம் சார்ந்த), எனக்கு மிகவும் பிடித்த மைக்கேல் கிரைடன் ( ஒவ்வொரு கதையிலும் ஏதாவது ஒரு துறையை மையப்படுத்தி பிரித்து பேன் பார்த்து விடுவது இவருடைய வழக்கம்), ராபின் கூக் ( மருத்துவம் சார்ந்த ) , டாம் க்ளான்ஸி ( ராணுவம் சார்ந்த) போன்ற பல எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளை சொல்லலாம். இவைகள் ஒரு எடுத்துக்காட்டு மட்டுமே , இவை போன்று பல படைப்புகள் உள்ளன. தமிழில் ஏன் இது போன்று வருவதில்லை என்ற கேள்வி வெகு நாட்களாகவே எனக்கு உண்டு. ஒருவேளை நாம் இருக்கும் துறையையும் , அதில் நம் பங்களிப்புகளையும் வெறும் வருமானம் ஈட்டுவதற்கான வழிகளாகவே பார்ப்பதால் அதில் சுவாரசியமாக கூறுவதற்கு ஒன்றும் இல்லை என்று நினைகிறோமோ என்று தோன்றுகிறது.

நிற்க , இருபத்தி மூன்றாவது படி பல வருடங்களுக்கு முன்னால் படித்த கதை. இப்பொழுதும் எங்கள் வீட்டுப் பரணில் எங்கோ ஒளிந்து கொண்டிருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன். இது அகழ்வாராய்ச்சியை மையமாகக் கொண்ட கதை. ஆசிரியர் யாரென்று நினைவில் இல்லை சுஜாதாவாக இருக்கலாம் , அவர் களப்பிரையர்களை பற்றி ஒரு கதை எழுதியிருக்கிறார் , அது இதுவா என்றும் நினைவில் இல்லை. ஒரு பொறுப்பற்ற இளைஞன் , வேறு வழியின்றி ஒரு அகழ்வாராய்ச்சி குழுவில் இனைந்து ஒரு ஆராய்ச்சி யாத்திரையில் பங்குகொள்கிறான் . அதில் வரும் பல்வேறு தடைகளை எதிர்கொள்வதன் மூலம் அவன் வாழ்வில் முதிர்ச்சி அடைவதாக கதை. அகழ்வாராய்ச்சி பற்றிய என் ஆர்வத்தினை முதல் முதலில் தூண்டிய கதை. ஒரு குறிப்பிட்ட துறை பற்றி மேலும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தினை தூண்டுவதே துறை சார்ந்த கதைகளின் பயன். தமிழில் இது போன்ற கதைகள் அதிகம் வர வேண்டும், அதன் மூலம் மக்களின் ஒட்டுமொத்த அறிதல் திறன் ( General Awareness ஐ வேறு எப்படி தமிழ்படுத்துவது என்று தெரியவில்லை) பெருக வேண்டும்.

Friday, January 28, 2005

பின்புலம் :


எப்பொழுது , எதனால் ஆரம்பித்தது இந்தப் பழக்கம் என்று சரியாகத் தெரியவில்லை. ஒருவேளை நம் தொலைக்காட்சிகளில் ஒரே பாடலை நூற்றியெட்டு முறை திரும்பத் திரும்ப பார்த்ததால் ஏற்பட்ட விளைவோ என்னவோ , ஒரு பாடல் காட்சியை மூன்று அல்லது நான்கு முறைக்கு மேல் பார்க்க நேர்ந்தால் , அந்தப் பாடல் காட்சியை ஒரு முழு வடிவமாக பார்க்காமல் பின்புல அரங்கக் காட்சிகள், துணை நடிகர்கள், அவர்களது நடை , உடை , பாவனை,
இவனை/இவளை அந்தப் பாடலில் பார்த்திருக்கிறோமே , போன்றவைகளில் தான் கவனம் நிலைக்கிறது. இது எனக்கு மட்டும் நிகழ்வதா அல்லது அனைவருக்குமே இப்படித்தானா என்று தெரியவில்லை. அதிலும் இந்த துணை நடிகர்களின் ( ஆட்டக்காரர்களின் !!!!) மேல் படியும் கவனம் நாளுக்கு நாள் அதிகமாவது போன்ற ஒரு பிரமை.

இதில் பல சுவாரசியமான விஷயங்கள் இருக்கின்றன. பெரும் ஆராய்ச்சிக்குப் பிறகு(!!!!) இந்த துணை ஆட்டக்காரர்களை மூன்று பிரிவுகளாக பிரிக்கலாம் என்று தெரிகிறது என்ன தான் கூட்டத்தோடு ஆடினாலும் கும்மென்று ஆட வேண்டும் என்பது முதல் வகை , சரி ஆடறதூன்னு வந்தாச்சு , ஒழுங்கா ஆடி வப்போம் என்ற கடமை உணர்வுடன் ஆடுபவர்கள் இரண்டாம் வகை , க்கும் , நமக்கு இந்த ஆட்டம் ஒன்னுதா கொரச்சல் என்ற நினைப்புடன் கடனே என்று ஆடுபவர்கள் மூன்றாவது வகை. இதை அவர்களின் முக பாவனைகளை வைத்துக் கூட கண்டுபிடிக்கலாம். ஒரு சில பீட் (beat) உள்ள பாடல்களில் (அதாவது மெலொடிக்கும் , குத்துப் பாட்டிற்கும் இடைப்பட்ட ரகம்) , இந்த முதல் வரிசை துணை ஆட்டக்காரர்களின் முக பாவனைகளை பார்க்க வேண்டுமே , அடா, அடா , அடா , நாயகன் , நாயகி முகங்களில் கூட அத்தகையதொரு உணர்ச்சிப் பிரதிபலிப்பை பார்க்க முடியாது. அப்படியே இரண்டாவது மூன்றாவது வரிசைகளையும் பார்த்துவிட்டால் நான் சொல்வது விளங்கிவிடும். என்னடா இவன் கதையடிக்கிறான் என்று நினைத்தால் , மதுர என்ற திரைக் காவியத்தில் வரும் இலந்தப் பழம் என்ற இலக்கியத் தரம் வாய்ந்த பாடலை அடுத்த முறை பார்க்கும் பொழுது இந்தப் பதிவை நினைவில் கொண்டு பார்த்தால் புரியுமென்று நினைக்கிறேன்.